Piktorializm - nurt w fotografii artystycznej zapoczątkowany przed rokiem 1890 w Anglii. Piktorialiści dążą bowiem do tego, aby zdjęcia nie były mechaniczną rejestracją obrazu, wiernie odbitą rzeczywistością, ale przede wszystkim wyrazem indywidualnej wizji artysty. W konsekwencji zdjęcia piktorialistów przypominają bardziej dzieła malarskie oraz grafikę, a mniej klasyczne fotografie. Wiąże się to z używaniem tzw. technik szlachetnych - gumy, oleju, bromoleju i przetłoku. Uważają bowiem, że tylko zdjęcie przetworzone może być prawdziwym dziełem sztuki.

Pomysł powołania Fotoklubu Wileńskiego, organizacji skupiającej fotografików dla których fotografia stała się sposobem twórczej wypowiedzi powstawał na fali ich aktywności wystawienniczej. Nie tylko konkursy i wystawy krajowe przyciągały ambitnych fotografów, coraz liczniej z powodzeniem uczestniczyli oni w Międzynarodowych Salonach Fotografii. Statystyki prowadzone przez amerykański rocznik fotografii, lokowały polskich uczestników Salonów w ścisłej światowej czołówce.

W latach 20-30-tych XX wieku w Polsce było kilka ośrodków znanych z działalności fotografów artystów, nazwanych przez Jana Bułhaka fotografikami. Aktywne środowiska powstały w Wilnie, Lwowie, Warszawie, Poznaniu, Krakowie. Efektem ich działań są interesujące prace fotograficzne, publikacje teoretyczne i krytyczne. Szczególnie aktywni byli fotografowie z Wilna. Już w 1919 roku powstał Zakład Fotografii Artystycznej na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego. Jego długoletnim kierownikiem był Jan Bułhak, który w 1927 roku został współzałożycielem Wileńskiego Towarzystwa Miłośników Fotografii. który w 1928 roku przeistoczył się w Fotoklub Wileński. Na comiesięcznych zebraniach każdy członek Fotoklubu Wileńskiego miał obowiązek przedstawić pod zbiorową ocenę jedno nowo wykonane zdjęcie, albo przeczytać własny przekład artykułu z zagranicznej prasy fotograficznej (znajomość języków zachodnioeuropejskich była wówczas znacznie szersza, niż obecnie), albo wreszcie wpłacić do kasy Fotoklubu określoną kwotę "na herbatę".

Po kilku latach, po sukcesie wydanego pierwszego Almanachu Fotografii wileńskiej (wcześniejszy był analogiczny lwowski, lecz jego egzemplarze zaginęły), na tej bazie powstał w 1929 roku, Fotoklub Polski zrzeszający elitę fotografików z całej Polski. Członkostwo w Fotoklubie Polskim było bezinteresowne. Kapituła Seniorów decydowała o przyjęciach nowych członków, w uznaniu ich osiągnięć artystycznych i w zakresie prac teoretycznych. Fotoklub organizował wystawy ogólnokrajowe dla fotografików zrzeszonych w organizacjach lokalnych.