Chromianowe techniki fotograficzne - dawne techniki foto graficzne, tak zwane szlachetne, zwane też swobodnymi, polegające na samodzielnym, indywidualnym przygotowaniu emulsji światłoczułej ze światłoczułych chromianów (dwuchromianu potasowego lub amonowego), farby wodnej o dowolnym kolorze i spoiwa w postaci gumy arabskiej, żelatyny, dekstryny, krochmalu, białka, itp., którymi pokrywano papier przeznaczony na pozytywy, kopiowane następnie w świetle słonecznym i kopioramie na styk. Emulsja chromianowa ciemnieje pod wpływem światła i przechodzi wskutek zgarbowania w świetle w emulsję nierozpuszczalną, dzięki czemu uzyskuje się obraz przez wypłukanie w wodzie spoiwa (żelatyny, gumy) wraz z farbą z miejsc naświetlonych. Techniki te dawały możliwości swobodnego opracowania laboratoryjnego i daleko nieraz posuniętej ingerencji w proces powstawania obrazu. Należały do nich głównie pigment i guma.

 

Aberacja chromatyczna - Wada optyczna - zjawisko berracji barwnej występuje w niektórych układach soczewkowych lub w pojedynczej soczewce, powoduje powstanie na obrazie barwnych otoczek zmniejszających ostrość obrazu. Otoczki te tworzą się wskutek różnego załamania się promieni poszczególnych barw (dyspersja światła przy jego załamaniu), czyli rozszczepianie światła białego na jego składowe barwne; ogniskowe dla różnych barw , czyli dla różnych długości promieniowania świetlnego, są różne, dlatego też promienie każdej z barw tworzą obraz w innej płaszczyźnie: promienie fioletowe - najbliżej soczewki (ogniskowa najkrótsza), promienie czerwone - najdalej od soczewki (ogniskowa najdłuższa). Abberację chromatyczną wyeliminować można poprzez zastosowanie specjalnych układów soczewek , zwanych układami achromatycznymi. Po raz pierwszy została skorygowana w dużym stopniu w układzie soczewek o nazwie achromat wynalezionym przez Anglika Johna Dollonda (1706-1761) w Anglii. Zjawisko to jest znane również w fotografii czarno-białej. Nie występują tam co prawda kolory, ale aberracja chromatyczna wywołuje nieostrość obrazu.

Wtórnik - znany także jako bromografiką. Wyjściowym materiałem jest czarno-biała odbitka, którą retuszuje się ołówkiem na stronie obrazowej, a także na odwrocie zdjęcia. Odbitka taka naświetlana jest stykowo z nienaświetlonym papierem. Uzyskiwany papierowy negatyw poddawany jest podobnej manipulacji. Kilkakrotne powtórzenie tej operacji prowadzi do zmiany tonalności obrazu, eliminacji zbędnych szczegółów, tworzenia nowych świateł. Mistrzami wtórnika byli m. in. Jan Bułhak, Edward Hartwig oraz Stefan hr. Plater-Zyberk.

Opiera się na zmniejszeniu rozpuszczalności gumy arabskiej (uczulonej dwuchromianem amonu lub potasu) pod wpływem światła. Arkusz papieru (przeklejonego-najczęściej żelatyną, odpornego na wodę, często z wyraźną, ziarnistą fakturą) pokrywa się zawiesiną kryjącego pigmentu w słabym roztworze gumy arabskiej z dodatkiem dwuchromianu amonu i ew. amoniaku. Po wysuszeniu (w ciemności lub pomarańczowym świetle) papier naświetla się stykowo przez diapozytyw lub negatyw (w zależności od koloru pigmentu i papieru). Następnie kładzie się go na powierzchni zimnej wody warstwą obrazową do dołu; po kilku minutach nie naświetlona guma arabska spływa wraz z pigmentem, odsłaniając papier. Możliwe jest - po wysuszeniu - nakładanie następnych warstw gumy z innym pigmentem i ponowne naświetlanie przez inny negatyw (konieczne jest oczywiście dokładne pasowanie obrazu) - w ten sposób mogą powstawać obrazy wielokolorowe.